Χρόνος και δίαφορες άλλες εκνευριστικές ανακαλύψεις!

Χρονος.

Μάλιστα, θα πείτε....
Ωραια ξεκίνησες ψηλέ...μας έφτιαξες. Πάνω που είχαμε ξεχαστεί λιγο
και εστιάζαμε στο παρόν ήρθες να μας κάνεις την ψυχολογία μας
καρδιογράφημα.
Έχετε δίκιο. Αυτό παθαίνω ακριβώς οταν φάω το τριπάκι περί υπαρξιακών
και λοιπών άλυτων προβλημάτων. Σαν εκεί που κάθομαι ήρεμος και ωραιος,
να εμφανίζεται ο εαυτός μου απέναντι με ενα κουβά παγωμένο νερό
και να μου τον πετάει στα μούτρα.
Τι κάθεσαι και ασχολείσαι, θα μου πεις, αφου το αποτέλεσμα το ξέρεις...
Έλα όμως που δεν γίνεται και αλλιώς...δηλαδή δεν φτάνει που πεταγόμαστε
σε ενα κατα μεγάλο ποσοστό αφιλόξενο περιβάλλον, δεν ξέρουμε ούτε γιατί
βρισκόμαστε εδώ...
Τελικά τι παίζεται με την ύπαρξη? Θα μπορούσα να αναφέρω 500 θεωρίες περι
ύπαρξης, θρησκευτικές και μή , αλλα οντας ρομαντικός ρεαλιστής θα θέλω
αποδείξεις και στοιχεία που δεν μπορω να βρώ πουθενά!
Γιατί ξαφνικά κάποια στιγμή πλησιάζεις μια ηλικία που ο φόβος της ανυπαρξίας
γίνεται πιο έντονος λόγω συνειδητότητας.... και μετα? Τι έχει μετά?
Η καλύτερα....έχει μετά(?) ή απλά κάποιοι μας πείσανε οτι ντέ και καλά υπάρχει κάτι
που το λένε ψυχή και δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε αρα.............
Άλλος λεεί οτι θα τον περιμένει μια porche, άλλος
οτι θα καεί στην κόλαση και θα βασανίζεται απο φανταστικά τέρατα,
άλλος οτι θα πάει στον παράδεισο, αλλος οτι θα είναι δίπλα στον αλλαχ....
Ε ΚΑΙ?
Ε .... ΚΑΙ?
Δηλαδή περιμένουμε να πεθάνουμε για να αποκτήσουμε αυτά που θέλουμε με
το pentiumΧ1000 που έχουμε για επεξεργασία στο κεφάλι μας?
Αν θέλετε την γνώμη μου μετα θάνατον πιστεύω οτι αν υπάρχει κάτι αυτό
θα είναι αγάπη.....
Και αν δεν υπάρχει κάτι αυτο θα είναι η ιδιοκτησία!
Ξέφυγα λίγο απο το θέμα μου ομως...
Πάμε πίσω στον κουβά με το νερό...
Τρως το νερό στα μούτρα λοιπόν, παγώνεις σύγκορμος και αναρωτιέσαι...
Τι σκατα κάνω εδω?
Εντάξει για μερικά χρόνια μπήκα στο τριπάκι που το λενε ζωή...αλλα γιατί?
Δεν εβρισκα κανένα λόγο! Εφριξα!
Δεν μπορεί λεω....για κάτι χρειαζόμαστε....ποιός ο λόγος να γεννιόμαστε, να μεγαλώνουμε, να μαθαίνουμε
, να ξεμαθαίνουμε και να πεθαίνουμε μετα?
Δεν είναι λίγο άκυρο το όλο κόλπο? Για όλα τα έμβια όντα.
Επειτα γίνεται μια πυρηνική εκρηξη και τα εξαφανίζει ΟΛΑ....οταν λεω ολα εννοώ ΟΛΑ!
Οτι γνώση υπήρχε στο ανθρώπινο γένος...πάει...πέταξε.
Τότε? Προς τί αυτή η σκυταλοδρομία αιώνων?
Πάντα ήθελα να πιστεύω οτι όλόκληρο το ψυχικό δυναμικό της πλάσης μαζεμένο αποτελεί αυτο που
(αν θελετε) λέμε Θεό και έτσι είμαστε όλοι αδέλφια που όταν πεθάνουμε θα ξαναενωθούμε σε αυτή
την ολότητα και θα την ενυσχίσουμε με αυτα που αποκομίσαμε στον επίγειο βίο μας.
Κάτι σαν να είμαστε κομμάτια μιας μεγάλης ψυχής.....ωραίο μεν...αναπόδεικτο δε ... :( .
Χάλια....το ένα ξενέρωμα μετα το άλλο....
Ξαφνου η ζωή μου όλη γίνεται τελείως ασήμαντη και εκεί που κοντεύω να πέσω σε κατάθλιψη,
κοιτάω την οθόνη του υπολογιστή μου απο μακρία και βλέπω κάτι ικονιδια απο παιχνίδια στο desktop.
Τελικά ανακαλύπτω οτι μοιάζουν πολύ με την ζωή...αγωνίζεσαι να ανέβεις επίπεδο, να πάρεις καλύτερα οπλάκια,
να είσαι πιο ασφαλής και κάποια στιγμή το παιχνίδι τερματίζει και δεν μπορείς να κάνεις τιποτα.
Τι άλλο θα μπορούσε να είναι η ύπαρξη απο ένα τεράστιο παιχνίδι?
ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ λοιπόν!!!

Τελικά όλα εξαρτώνται απο το πόσο μακρια βλέπεις.....
οπότε μην με ρωτήσετε ποιός είναι ο director του παιχνιδιού γιατί μπορει
να υπαρχει και programmer,sound engineer, art director........ :)


και μετά πέθανα.